Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναδρομική έκθεση με τα κωλάζ* του Λαογράφου – Συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλου ( Φωτορεπορτάζ ).

Στον εξαιρετικό χώρο του UNDERFLOW, στο σταθμό του Μετρό Συγγρού – Φιξ, βρίσκονται από την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου τα «ΚΟΛΑΖ» του μεγάλου Λαογράφου – Συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλου. Ο «αιρετικός» δημιουργός δηλωμένος αντικληρικαλιστής, πολέμιος του κατεστημένου και της μίζερης πραγματικότητας που δημιουργεί η κάθε είδους εξουσία – διεφθαρμένη ή μη – δέχθηκε το ανηλεές κυνηγητό και τις διώξεις όλων όσων αισθάνθηκαν πως θίγονταν τα συμφέροντά τους από τα γραπτά και τους λόγους του. Φυλακίστηκε κι όμως παρέμεινε για πάντα ελεύθερος! 


Η σύντροφος του Ηλία Πετρόπουλου Μαίρη Κουκουλέ υποδέχεται τον Κώστα Τσόκλη
 Η προσωπική του στάση ίδια, απ’ την αρχή έως και το τέλος, όταν και η τέφρα του σκορπίστηκε στους υπονόμους του πανέμορφου Παρισιού που τόσο αγάπησε. Αυτή ωστόσο δεν ήταν σε καμιά περίπτωση μια απλή ιδιοτελής κίνηση υστεροφημίας και δημιουργίας εντυπώσεων, αλλά βαθύτατη πίστη και συνέπεια σε όλα όσα πρέσβευε και κυνηγήθηκε γι’ αυτά.

«Χρειάζεται μεγάλο ταλέντο για να καταλήξεις αντιπαθητικός…»

Οι φίλοι του Ηλία Πετρόπουλου, ο Αλέκος Φασιανός, ο Κώστας Τσόκλης, ο Αλέξης Ακριθάκης «έντυσαν» με τα έργα τους τα εξώφυλλα των βιβλίων του, και το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε εντυπωσιακό, σχεδόν τέλειο. Τελειομανής άλλωστε και ο ίδιος, ήθελε να δίνει πάντα τον καλύτερο του εαυτό, σε οτιδήποτε έβγαινε από μέσα του και προοριζόταν να γίνει κοινό. Η αισθητική του απαράμιλλη, και αυτό ήταν κάτι το οποίο τον συντρόφευε πάντα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Όπως η Μαρία, η λατρεμένη σύζυγός του, η οποία δεν έλειψε ποτέ από το πλευρό του και έκανε πράξη κάθε του επιθυμία. «Ήταν χρυσοχέρης, ό,τι και αν έπιανε στα χέρια του γινόταν έργο Τέχνης, και καταπιανόταν με πολλά…», την ακούσαμε να λέει στα εγκαίνια της πανέμορφης έκθεσης στο UNDERFLOW. Εκεί που είχαμε την τύχη να δούμε δεκάδες εικαστικούς, ανθρώπους των γραμμάτων και του αληθινού πνεύματος, επιστήθιους φίλους του Ηλία Πετρόπουλου αλλά κι ανθρώπους που επισκέφθηκαν την έκθεση για να δουν από κοντά τα εικαστικά γεννήματα ενός «αιρετικού», που όπως ο ίδιος δήλωνε δεν ήταν ποτέ με τον Θεό αλλά πάντοτε με τον Διάβολο αφού ο Θεός ήταν, είναι και θα είναι Κυβέρνηση. Αν έβρισκε κάτι συμπαθητικό αυτό ήταν ο Διάβολος, ποτέ ο Θεός…
Ο χώρος του UNDERFLOW εκτείνεται σε τρία διαφορετικά επίπεδα ( ισόγειο/υπόγειο/πατάρι ) 400 τ.μ. φιλοξενώντας χώρους διάθεσης βινυλίων και ψηφιακών δίσκων, εικαστικών παρουσιάσεων και εκθέσεων, συναυλιών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Βρίσκεται σε κομβικό σημείο ( έναντι σταθμού Μετρό Συγγρού – Φιξ ) και αποτελεί σημείο συνάντησης εικαστικών και καλλιτεχνών απ’ όλους τους χώρους, συγγραφέων και ποιητών, μουσικών και δημιουργών, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να συνομιλήσουν, να παρακολουθήσουν δρώμενα, να εκφραστούν μέσα από τις δημιουργίες τους και να παρουσιάσουν αυτά που επιθυμούν. Ο χώρος λειτουργεί: από Δευτέρα έως Παρασκευή 11 π.μ. – 9 μ.μ. και Σάββατο 10 π.μ. - 4 μ.μ. στη διεύθυνση Καλλιρρόης 39 Νέος Κόσμος ( απέναντι από τη στάση ΣΥΓΓΡΟΥ- ΦΙΞ του μετρό/τραμ ) Τηλ: 21 1403 9926. Υπεύθυνος: Βασίλης Φιλιππακόπουλος.

Ζώης Σπ. Κουτρούλης

 *Το λογοπαίγνιο του τίτλου ανήκει στους αγαπημένους φίλους του Ηλία Πετρόπουλου.



Ο αμετανόητος Ηλίας Πετρόπουλος

Ο Πετρόπουλος ( τον Σεπτέμβριο συμπληρώθηκαν 13 χρόνια από τον θάνατό του ) εκτός από το ότι υπήρξε ο πρώτος Έλληνας λαογράφος που ασχολήθηκε με το περιθώριο, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αυτό: διέθετε τη σχολαστικότητα του ερευνητή, αλλά και τη ματιά ενός ποιητή που μπορούσε και έδινε υπόσταση και αξία σε θέματα παράταιρα, που θεωρούνταν ελάσσονος σημασίας. Κάπως έτσι θα προέκυπτε ένα έργο πολύπτυχο, ιδιοσυγκρασιακό, έντονα προσωπικό, επιστημονικά πρωτοποριακό και -εν τέλει- διαχρονικό.

Αναρχικός, άθεος και αμοραλιστής εκ πεποιθήσεως, συγγραφέας εξαιρετικών ικανοτήτων, αριστερός δίχως άμεση αντιδικτατορική δράση, εκ φύσεως απρόβλεπτος, αλλά και αμετανόητος ακόμη και στα λάθη του, οξύνους, αιχμηρός, ιοβόλος και προκλητικός, μεθοδικός και εξαντλητικά εργατικός, ο Ηλίας Πετρόπουλος δύσκολα συνοψίζεται. Ήταν ένας επαγγελματίας -θα έλεγε κανείς- «ερασιτέχνης» της λαογραφίας, της γλώσσας, της κριτικής και της ποίησης ο οποίος κατάφερε να διευρύνει τους ορίζοντες ετερόκλητων γνωστικών πεδίων. Μία πολυσχιδής προσωπικότητα που είχε τη μανία της συλλογής, της κατάταξης, της αρχειοθέτησης και της τεκμηρίωσης ή αλλιώς, ένας «καθολικός διανοούμενος»: το πολυπρισματικό έργο του, άλλωστε, δεν αφήνει περιθώρια για μια διαφορετική άποψη. Πάνω απ' όλα, όμως, ήταν ένας σημαντικότατος λαογράφος, που έμελλε να γίνει κυρίως γνωστός για την εκτεταμένη έρευνά του πάνω στα ρεμπέτικα τραγούδια του αστικού υποκόσμου, τα λεγόμενα «ελληνικά μπλουζ», τα οποία -το 1968- ανθολόγησε και προηγουμένως μελέτησε, διεξοδικά, στο κοινωνικό τους περιβάλλον.


Εάν σήμερα εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος ασχολήθηκε περιπαθώς με απρόσμενα θέματα -όπως ήταν τα καλιαρντά- μία εξοικείωση με τη βιογραφία του θα αρκούσε από μόνη της για να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη. Είναι σε αυτήν την επαφή του με την κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα της Μακεδονίας που ξεκινάει το έντονο ενδιαφέρον του για τη γλώσσα, αλλά και η εμμονή του με το διάβασμα. Ο πατέρας του συμμερίζεται αυτήν την προδιάθεση του γιου του για την ανάγνωση και τον ενθαρρύνει αγοράζοντάς του ποιήματα του Βερλέν και του Μποντλέρ. Όμως οι καιροί ήταν δύσκολοι και η ποίηση σύντομα θα έμοιαζε με μια μάλλον περιττή πολυτέλεια: Τον Οκτώβριο του '44, κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, σκοτώνουν τον πατέρα του. Από τη μία, αυτή η εξέλιξη τον αναγκάζει να εγκαταλείψει το σχολείο και να δουλέψει ως εργάτης οδοποιίας. Απ' την άλλη, ωστόσο, άρχισε να περιδιαβαίνει στα μάγκικα στέκια και τους τεκέδες, ανακαλύπτοντας έναν άγνωστο, μυστικό, υπόγειο και γοητευτικό κόσμο, με τους δικούς του αινιγματικούς κώδικες και τους συχνά άγνωστους και ακατανόητους νόμους. Κάπως έτσι, από πολύ νωρίς, προικίστηκε με ένα οξύ βλέμμα για τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, αλλά και με μια μόνιμη συμπάθεια για τους περιθωριακούς και τους αδύνατους, μαζί -πάντα- με μία εγγενή και προκλητική αίσθηση του χιούμορ και μια έντονη προδιάθεση μελαγχολίας. Εντωμεταξύ, γνωρίζεται με τον πεζογράφο Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, μία σχέση καθοριστική για την εξέλιξή του: «Μου έμαθε να βλέπω λοξά, διαγωνίως, παρανοϊκά, αξονομετρικά, ανορθόδοξα», θα αποκαλύψει στη μελέτη του για τον ιδιοφυή λογοτέχνη. Και, πράγματι, έπειτα από αυτήν τη γνωριμία ο Πετρόπουλος θα επιδείξει μία ασυνήθιστη πολυπραγμοσύνη: γράφει παράξενες -για την εποχή- μελέτες και συνθέτει ποιήματα αφτιασίδωτης απλότητας.


Παράλληλα, εγκαθίσταται στην Αθήνα και εργάζεται ως δημοσιογράφος. Αλλά είναι το 1968 που θα εκδώσει ένα έργο μνημειώδες: τα «Ρεμπέτικα Τραγούδια», την πρώτη πραγματεία για τους ανθρώπους του «περιθωρίου και του υποκόσμου», όπως χαρακτήριζαν τότε τους ρεμπέτες. Αλίμονο, όμως, για το περιεχόμενο του βιβλίου του καταδικάζεται και εκτίει ποινή φυλάκισης 18 μηνών στις φυλακές του Γεντί Κουλέ- σαν να ήταν ένας κοινός εγκληματίας. Μάλιστα, όταν έπειτα από την αποφυλάκισή του εκδίδει τα «Καλιαρντά» (1972) -μια πρωτοποριακή γλωσσολογική έρευνα για το λεξιλόγιο των ομοφυλοφίλων- θα φυλακιστεί και πάλι! Ωσπου το 1975 παίρνει την μεγάλη απόφαση και -με τη σύντροφό του Μαίρη Κουκουλέ- φεύγει οριστικά για το Παρίσι, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του. Μπορεί να ήταν αμετανόητος στις επιλογές του και να έκανε πάντοτε αυτά που ήθελε, αλλά δεν ήταν απτόητος. Η Ελλάδα τον είχε πληγώσει ανεπανόρθωτα.

Αυτό, πάντως, το τέλος εποχής για τον Ηλία Πετρόπουλο δεν θα αργήσει να αποδειχθεί μία νέα αρχή. Ο ίδιος πλέον δείχνει -από βιβλίο σε βιβλίο- ότι δεν είναι μόνο ένας αστείρευτος και ευρηματικός ερευνητής της «λαογραφίας του άστεως» αλλά -ταυτόχρονα- και ένας χαρισματικός συγγραφέας με μία ιδιαίτερα γοητευτική χρήση της γλώσσας: Με εκφράσεις, δηλαδή, σύντομες και κοφτές, με μία ιερουργική καθαρεύουσα αριστοτεχνικά ταιριασμένη με την ατόφια δημοτική, με την οποία θα έδινε πνοή σε θέματα που θεωρούνταν άλλοτε ταμπού και άλλοτε απλώς ασήμαντα: τα ρεμπέτικα, το χασίς, οι οίκοι ανοχής, οι παροιμίες του υποκόσμου, ο Καραγκιόζης, ο τούρκικος καφές, η φασολάδα, η φουστανέλα, η τραγιάσκα, τα σίδερα, τα μπαστούνια, οι μαχαιροβγάλτες, οι κλέφτες, τα νεκροταφεία- όλα θα γίνονταν έργα που χαρτογραφούν τον ελληνικό υπόκοσμο, την παραδοσιακή τέχνη, τη γλώσσα και τις συνήθειες των λαϊκών ανθρώπων, την επίδραση των παραδόσεων στην ιστορική μνήμη. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ο πρώτος Ελληνας λαογράφος που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη Ιστορία.
Αν και ήταν βαθιά απογοητευμένος από την Ελλάδα, εκείνος πάντοτε φορτωμένος την πατρίδα του υπό μορφήν αρχείων, σημειώσεων, φωτογραφιών, βιβλίων και ζωηρόχρωμων αναμνήσεων δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει για αυτήν. Και ας τη θεωρούσε μία «κουραστική και αχάριστη χώρα». Τελευταίο έργο του, άλλωστε, ήταν το εξαιρετικό «Ελλάδος κοιμητήρια» στο οποίο σημείωνε με μία συγκινητική λεπτότητα: «Ένας - ένας οι φίλοι πεθαίνουν και βλέπω να αδειάζουν τα χαρακώματα. Η γενιά μου φεύγει, σβήνει, χάνεται. Γράφω τον σύντομο επίλογο». Λίγο μετά θα ερχόταν και το δικό του τέλος...

Γράφτηκε τον Φλεβάρη του 2014 από τον Γιώργο Βαϊλάκη.



 «Οι δικαστές δεν θα καταργηθούν με δολοφονίες. Όλα τα καθεστώτα έχουν δικαστές πριν αποκτήσουν κάποιο καθεστώς. Εξάλλου, δεν είμαστε διόλου βέβαιοι ότι οι τρομοκράτες μας είναι βέροι τρομοκράτες. Η ιστορία μυρίζει άσχημα».



«Οι αναίσθητοι με ρωτούν: - γιατί δε γυρίζεται στην Ελλάδα; Βεβαίως, τυγχάνω υποχρεωτικώς Έλλην, αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει. Δεν θα 'θελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα. Και είπα στη γυναίκα μου: - όταν ψοφήσω, εδώ στο Παρίσι, να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο και να ρίξεις τις στάχτες μου στον υπόνομο. Τέτοια είναι η διαθήκη μου».


Τα περισσότερα από τα βιβλία του.









Μπροστά απ' τα έργα του Ηλία Πετρόπουλου

"Καλλιαρντά", "ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ" και άλλα πολλά...



Κολάζ αφιερωμένο στον Κώστα Τσόκλη

Δημοφιλή θέματα

Στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέντευξη με την Ιστορικό Τέχνης Ειρήνη Σαββανή.

Η Ειρήνη Σαββανή, Ιστορικός Τέχνης, επιμελήτρια της έκθεσης «Το Λάβαρο του Πανεπιστημίου Αθηνών: σύγχρονες εικαστικές προσεγγίσεις» μας ξεναγεί στο ξεχωριστό Ιστορικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5 στην Πλάκα, και συγχρόνως μας οδηγεί στα άδυτα ενός ξεχωριστού εικαστικού εγχειρήματος, σ’ ένα ταξίδι, από τον 19ο αιώνα έως και σήμερα. Το Λάβαρο του Πανεπιστημίου, μοναδικό στο είδος του έργο Τέχνης που φιλοτέχνησε ο Γύζης κατόπιν παραγγελίας της Συγκλήτου, παραμένει σε περίοπτη θέση στις προθήκες του Μουσείου και καλεί να το γνωρίσουμε από κοντά, 130 χρόνια μετά τη δημιουργία του.

Ζ.Κ. Ειρήνη, θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια για τα μόνιμα εκθέματα του Μουσείου αλλά και για την ιστορία του κτηρίου από την κατασκευή του έως και σήμερα.

Ε.Σ. Τα περισσότερα εκθέματα είναι του 19ου αιώνα, αφιερωμένα στη θεμελίωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας, μιας κι εδώ είναι ένα ιστορικό κτήριο, εδώ στεγάστηκε το πρώτο Πανεπιστήμιο της ανεξάρτητης Ελλάδας. Λειτούργησε γι’ αυτόν τον σκο…

Art Athina 2017. Συνέντευξη με τον Παναγιώτη Σιάγκρη: «Το παρόν είναι ο μόνος χρόνος».

Η ArtAthina 2017 ξεκινά σήμερα ( τα επίσημα εγκαίνια ) Πέμπτη 25 Μαΐου 2017 και η συνάντηση με τον εικαστικό Παναγιώτη Σιάγκρη έγινε στον χώρο του κλειστού γυμναστηρίου TaeKwonDoστο Παλαιό Φάληρο, κατά τη διάρκεια του «στησίματος» του περιπτέρου της γκαλερί Εικαστικός Κύκλος Sianti, με την οποία συμμετέχει στην έκθεση. Μαζί του οι Κωνσταντίνος Τόλης και Θανάσης Λάλας συνθέτουν μια ομάδα εικαστικών δημιουργών που πράγματι εντυπωσιάζουν με τα έργα αλλά και την ιδιοσυγκρασία τους. 

Ζ.Κ. Συμμετέχεις στην ArtAthina 2017 με πέντε έργα πολύ ξεχωριστά και «φρέσκα». Ποιο είναι το εικαστικό τους στίγμα;
Π.Σ. Τα συγκεκριμένα έργα αποτυπώνουν ουσιαστικά το παρόν, μια στιγμή στην οποία γίνεται κάτι και μέχρι να το σκεφτείς δεν υπάρχει πλέον, ανήκει στο παρελθόν. Στη δουλειά αυτή ο μόνος χρόνος που υπάρχει είναι το παρόν. Αυτό αν θέλεις να το εξηγήσεις βάσει όσων βλέπεις νομίζω πως θα χάσει τη συγγραφική του αισθητική. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα «πάγωμα» του χρόνου, που συνήθως εμπεριέχει μια έκρηξ…

Έκθεση Αρχιτεκτονικής "Space and the Architecture of Compassion" στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ:01.06.2017 στις 20:00 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 01.06. – 23.06.2017 ΧΩΡΟΣ: ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 206, 177 78 ΑΘΗΝΑ
Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε συνεργασία με την κολεκτίβα Compassion, παρουσιάζουν την έκθεση αρχιτεκτονικής με τίτλο SpaceandtheArchitectureofCompassion/ Ο Χώρος και η Αρχιτεκτονική της Συμπόνιας σε επιμέλεια του Καθ. Σόλωνα Ξενόπουλου. Τη σύλληψη και γενικότερη επιμέλεια των δράσεων του Compassion έχουν οι δρ. Έφη Κυπριανίδου και Πένυ Μονογιού.

Οι προσωπικές αξίες του Σωτήρη Λιούκρα στην αίθουσα Τέχνης «αγκάθι – Κartάλος» ( Φωτορεπορτάζ ).

Ο Σωτήρης Λιούκρας λατρεύει τον τόπο καταγωγής του, τη Φλώρινα, και αυτό φαίνεται έντονα στη ζωγραφική του. Γεννήθηκε στην ακριτική πόλη της Δυτ. Μακεδονίας, σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. της Αθήνας με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη και σήμερα είναι αυτός που μεταδίδει την αγάπη του για τις εικαστικές Τέχνες στους φοιτητές του. Τον αγαπούν πολύ και του το δείχνουν, πώς να μη συμβαίνει άλλωστε, αφού ο Λιούκρας είναι όντως ένας αξιαγάπητος άνθρωπος. Παντρεμένος με τη Ιστορικό Τέχνης Ζωή Γοδόση, διδάσκει στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και ζωγραφίζει ασταμάτητα. Στον χώρο Τέχνης «αγκάθι – Κartάλος» αυτές τις ημέρες παρουσιάζει έργα από το 2010 μέχρι και σήμερα, καμβάδες φορτωμένους με ακρυλικά και λάδια. Τα χρώματά του δεν είναι πολλά, αφού το παιχνίδι των αποχρώσεων είναι αυτό που λειτουργεί δημιουργικά στη δουλειά του. Βάση του πάντα το μαύρο, ψάχνει εναγωνίως το φως, «ξανοίγοντας» τα μοτίβα, δουλεύοντας ξανά και ξανά πάνω στις ίδιες πατημασιές. Αυτ…

Στην έκθεση του Μιχάλη Μανουσάκη «Τα μακριά της μαλλιά / σκιάς αεράκι» στη Γκαλερί «Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου» ( Φωτορεπορτάζ ).

Ο Μιχάλης Μανουσάκης εικονογραφεί ασταμάτητα τον χρόνο, όπως αυτός προβάλλεται ως ενέργεια, μέσα απ’ τις ζωές τυχαίων ανθρώπων. Πότε τους συναντά και πότε όχι, σε κάθε περίπτωση όλοι έχουν κάτι να του πουν, να του δώσουν ως εικόνα, ως συναίσθημα, που στη συνέχεια θα γίνει ιστορία εικονογραφική. Το φιλμ ξετυλίγεται ομαλά στον τοίχο και κάθε καρέ του έχει κάτι διαφορετικό να σου δείξει.  Τα ξύλα ζωντανεύουν τις μορφές και τα λίγα χρώματα εντείνουν το συναίσθημα, την ιδιότητα, την πράξη. Σκαλίζει και δε ζωγραφίζει, παρά μόνο όταν το κρίνει απαραίτητο. Αγαπά το σώμα και το προβάλλει γυμνό, ως ταυτότητα, σημείο αναφοράς και αναγνώρισης όλων όσων δε γνώρισε από κοντά, παρά προσπερνώντας τους τον άγγιξαν ανεπαίσθητα και του μετέδωσαν το άρωμα που ήθελε να πάρει. Για τον ίδιο το άγγιγμα είναι η χαρά, η λύτρωση από τον πόνο που κουβαλά αυτός αλλά και οι άλλοι. Τα ρούχα του κρύβουν την αλήθεια και καθιστούν τις μορφές μη αναγνωρίσιμες, αθέατες εσωτερικά, κρυμμένες πίσω από ψεύτικα φτιασίδια, που…

Ατομική έκθεση της εικαστικού Μαρίας Φραγκουδάκη με τίτλο “BedSheets” στην S.G. Art Gallery, έως και τις 31 Μαΐου.

Η Μαρία Φραγκουδάκη είναι νέα, ανερχόμενη καλλιτέχνιδα με βάση τη Νέα Υόρκη, που ζει κι εργάζεται μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης. Έχοντας ιδιαίτερα σημαντική δραστηριότητα και αποφασιστική πορεία τα δύο τελευταία χρόνια, με ατομικές εκθέσεις στη Νέα Υόρκη (“Haptic Perceptions”) και στο Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος (“FORM/Less”), καθώς και σημαντικές συμμετοχές στο “Summer Exhibi-tion” της Royal Academy of Arts, σε Scope Art Fair στην Βασιλεία, σε Scope Miami Beach Art Show, στην Crypt Gallery στο Λονδίνο, στο ArtParis Art Fair και με τα έργα της να μπαίνουν σε σημαντικές ιδιωτικές και εταιρικές συλλογές, μεταξύ αυτών και στη συλλογή της Google, επανέρχεται στην Ελλάδα. Έπειτα από το εικαστικό δρώμενο «BedSheets – Ο Δυϊσμός της Ελευθερίας» (The Duality of Freedom) που πραγματοποίησε στην Πλατεία Συντάγματος και στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία στις 27 Απριλίου, η εικαστικός παρουσιάζει στην SG Art Gallery σε αποκλειστικότητα τη νέα της ατομική έκθεση «BedSheets».
Με ιδιαίτερη επιτυχία πρα…

Η ομαδική έκθεση εικαστικών Τεχνών “Tidal Flow Revisited” στη δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά.

Η ομαδική έκθεση εικαστικών "TIDAL FLOW" πραγματοποιήθηκε από  14 έως και 16 Οκτωβρίου 2016, σε έναν χώρο 4.000 τ.μ. στην οδό Θεσσαλονίκης 37 στο Μοσχάτο. Ένα συνεργείο επισκευής σκαφών θαλάσσης διαμορφώθηκε και φιλοξένησε για τρεις μέρες καλλιτέχνες και θεατές που από κοινού  συνέπραξαν ώστε η εμπειρία της άμεσης επαφής να ανανεώσει τη σχέση των επισκεπτών με την τέχνη...

Έκθεση της εικαστικού Julia Guerrero στον πολυχώρο Αθηναΐς.

Από 7 έως 11 Ιουνίου  2017 θα διαρκέσει η νέα ατομική  έκθεση με τίτλο "Latin Portraits" της  Κολομβιανής  εικαστικής δημιουργού  Julia Guerrero  ( Τζούλια  Γκερέρο )  στον Πολυχώρο  Πολιτισμού «Αθηναΐς» της  οδού Καστοριάς 34 - 36 στο Βοτανικό.                                                                                                 Η έκθεση θα παρουσιαστεί  στα πλαίσια του  Φεστιβάλ Λογοτεχνίας ΛΕΑ  που θα πραγματοποιηθεί  στο χώρο του  Ιδρύματος «Αθηναΐς». Η θεματολογία των έργων που θα εκτεθούν έχει αναφορά σε ελληνίδες και ιβηροαμερικανίδες διάσημες γυναίκες που το σημαντικό έργο τους έχει καταγραφεί στη διάρκεια των χρόνων.                                                            Ανάμεσα τους βρίσκονται η Shakira, η Frida Kalo, η Giokonta Beli,η Pilar Ροmero, η Μαριλένα Μαμιδάκη,η Μαρία Κάλας και άλλες. Ο θεωρητικός - ιστορικός τέχνης  Λεόντιος Πετμεζάς που θα προλογίσει την έκθεση  επισημαίνει:���������������������������������������������������������������������…

Στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης “Tidal Flow Revisited” στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά ( Φωτορεπορτάζ ).

Ανέκαθεν η Τέχνη είχε την επίμονη επιθυμία να επανέρχεται στον ατελείωτο διάλογο της με την επιστήμη, την Κοινωνιολογία και τη φιλοσοφία της ζωής. Αυτό συνήθως συμβαίνει όταν η Τέχνη βρίσκεται σε κρίση, δηλαδή, όταν η δύναμη της ανάπτυξής της ή της εξέλιξής της – μέσω ενός συγκεκριμένου κινήματος, μιας συγκεκριμένης τάσης ή ενός συγκεκριμένου ύφους – βρίσκεται σε κίνδυνο.

Νέος διευθυντής της Myrό Gallery ο κ. Θάνος Λούδος.

Ο όμιλος του Myrό Antiques House βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την ανάληψη των καθηκόντων του Διευθυντή της Myrό Gallery από τον κ. Θάνο Λούδο. Ο κ. Λούδος έχει ασχοληθεί συστηματικά και εκτεταμένα με το εμπόριο έργων τέχνης στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
«Υποδεχόμαστε με μεγάλη χαρά τον κ. Θάνο Λούδο στις τάξεις των ανθρώπων που στελεχώνουν νευραλγικές θέσεις στο Myro Antiques House και τις δραστηριότητές του και προσβλέπουμε σε μια ιδιαίτερα δυναμική συνεργασία με στόχο την ανάπτυξη στην Ελλάδα  και το εξωτερικό, με εφαλτήριο την Myro Gallery, μέσω της οποίας προβάλλουμε σταθερά τα 5  τελευταία χρόνια την νέα ελληνική ταυτότητα της Τεχνης», επισήμανε ο διευθυντής του Τομέας  Τέχνης του  Myrό Antiques House Group of Culture κ. Πάρης Καπράλος.
O Θάνος Λούδος γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Έχει πτυχίο Οικονομικών Επιστημών και μεταπτυχιακές σπουδές στην Τέχνη, το Δίκαιο και την Οικονομία. Έχει παρακολουθήσει αρκετά σεμινάρια Ιστορίας της Τέχν…