Top Ad unit 728 Γ— 90

Το φαινόμενο επιστρέφει. “PHENOMENON 3”: Πρόγραμμα σύγχρονης Τέχνης, 1 – 14 Ιουλίου στην Ανάφη.





Tο Phenomenon και η συλλογή Kerenidis Pepe, είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουν την τρίτη έκδοση του Phenomenon, του προγράμματος σύγχρονης τέχνης που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια στην Ανάφη.




Η τρίτη διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί μεταξύ 1 – 14 Ιουλίου 2019 και θα περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα φιλοξενίας με performances, διαλέξεις, video προβολές και άλλες εκδηλώσεις ( 1-7 Ιουλίου ) και μία έκθεση σε διάφορα μέρη του νησιού ( εγκαίνια Σάββατο 6 Ιουλίου, έως 14 Ιουλίου )

Το Phenomenon 3 θα διερευνήσει το ρόλο της τέχνης σε περιόδους πολιτικής κρίσης. Οι καταστροφικές οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών κάνουν ένα εναλλακτικό, πιο ανθρώπινο μέλλον να μοιάζει με άπιαστο όνειρο για πολλούς ανθρώπους. Σε καιρούς που κυριαρχούν οι αυταρχικές και λαϊκίστικες ιδεολογίες και ο «άλλος» θεωρείται απειλή, η τέχνη διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο.




Προσφέρει νέους τρόπους να φανταστούμε τον κόσμο και κυρίως να πορευτούμε σ’αυτόν. Καλλιεργεί μια άλλη ματιά και αναδεικνύοντας πολλαπλές οπτικές αποσταθεροποιεί τα κυρίαρχα αφηγήματα , προάγει τη συλλογικότητα μέσα από μη ιεραρχικές δομές και δημιουργεί χώρους για διάλογο, δράσεις και άλλες μορφές κοινωνικής έκφρασης.

Μέσω της τέχνης, το πρόγραμμα θα αναζητήσει εκείνες τις στρατηγικές που θα επιτρέψουν τη δημιουργική συνεύρεση διαφορικών δυνάμεων, θα παρακάμψουν τα κατασκευασμένα κανονιστικά συστήματα και θα αναδείξουν το δημιουργικό και πολιτικό δυναμικό που ενυπάρχει, ασταθώς, ανάμεσά τους.

Πώς μπορούμε να προσπεράσουμε τα συστήματα βίας και κυριαρχίας, ώστε να διεκδικήσουμε για όλους μια ζωή που θα βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό της διαφορετικότητας;

Εκεί που τα πολιτικά συστήματα φαίνεται να έχουν αποτύχει, η τέχνη μπορεί να επηρεάσει μέσα από επίμονη δημιουργική δουλειά και να προσφέρει νέους εναλλακτικούς τρόπους ώστε να αναδειχθούν πολιτικές δυναμικές αντίστασης και ανατροπής που δίνουν ελπίδα στην κοινωνία .

«Η λειτουργία της τέχνης είναι να κάνει περισσότερα από το να περιγράφει τα πράγματα όπως είναι∙ είναι να φαντάζεται αυτά που είναι δυνατό να συμβούν». – Bell Hooks

Οι προσκεκλημένοι για το 2019 είναι οι:
Eva Barto
Jason Dodge
David Horvitz
Florence Jung
Στέλιος Καλλινίκου
Jochen Lempert
Eileen Myles
Deimantas Narkevičius
Vittorio Santoro
Πάκυ Βλασσοπούλου

Περισσότερες πληροφορίες:
@phenomenon_anafi

Υπεύθυνη Επικοινωνίας:
Αγγέλικα Μήτσιου | aggelika.mitsiou@gmail.com




Η Eva Barto (γεν. 1987, Γαλλία) κατασκευάζει αμφίσημα σκηνικά που θολώνουν τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας. Στην καλλιτεχνική της πρακτική ενσωματώνει γνώριμα αντικείμενα που αποσπώνται από το αρχικό τους περιβάλλον και αποκτούν μια νέα λειτουργία που παραπλανά και ενισχύει την αίσθηση της αμφιβολίας. Οι σχηματισμοί που δημιουργούνται διερευνούν τους εκθεσιακούς μηχανισμούς και στοχεύουν σε μια αποσταθεροποίηση των καθιερωμένων δομών λειτουργίας του εκάστοτε πλαισίου αναφοράς εισάγοντας στην εμπειρία του θεατή την έννοια του παράδοξου και της αμφιταλάντευσης ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι. Η Barto ήταν υποψήφια για το βραβείο «2019 AWARE Outstanding Merit Prize for Women Artists».

Εκθέσεις: annex14 (Ζυρίχη), Fondazione Antonio Ratti (Κόμο), Kadist (Παρίσι), Kunsthal Aarhus (Άαρχους), La BF15 (Λυών), Primo Piano (Παρίσι), W139 (Άμστερνταμ), Villa Arson (Παρίσι).



Jason Dodge, άποψη της έκθεσης Jason Dodge/Paul Thek, Schinkel Pavillon, Βερολίνο, 2017
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη και Schinkel Pavillon, Βερολίνο.



Το έργο του Jason Dodge (γεν. 1969, ΗΠΑ) αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ready-mades ή ειδικές αναθέσεις για την παραγωγή καθημερινών αντικείμενων που αποκτούν μια επιπλέον διάσταση μέσα από τους τίτλους που τους δίνονται. Η πρακτική του εξετάζει την έννοια της απόστασης και το πώς συνδέεται με την ικανότητά μας να βλέπουμε και να τοποθετούμε τους εαυτούς μας. Τα έργα του λειτουργούν ως χειρονομίες που μας προτρέπουν να αναστοχαστούμε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο. Το ενδιαφέρον του στη λογοτεχνία και την ποίηση τον ώθησε να ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο Fivehundred places το 2012, ο οποίος εκδίδει μικρές ποιητικές μονογραφίες.

Εκθέσεις: 55η Μπιενάλε Βενετίας (Περίπτερο της Λιθουανίας), 30η Μπιενάλε Σάο Πάουλο, Museum of Contemporary Art Chicago (Σικάγο), Hammer Museum (Λος Άντζελες), MIT Visuals Art Center (Κέιμπριτζ, Μασαχουσέτη), Walker Art Center (Μινεάπολις), Αμερικανική Ακαδημία Ρώμης, Palais de Tokyo (Παρίσι), Moderna Museet (Στοκχόλμη), Witte De With (Ρότερνταμ).




David Horvitz, all the time that will come after this moment, 2019
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη και ChertLüdde, Βερολίνο.


Ο David Horvitz (γεν. 1982, ΗΠΑ) χρησιμοποιεί ένα εύρος καλλιτεχνικών μέσων που περιλαμβάνει εικαστικές εγκαταστάσεις, φωτογραφία, καλλιτεχνικά βιβλία και περφόρμανς που προκαλούν τη συμμετοχή του κοινού. Στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής του πρακτικής βρίσκονται τα συστήματα διανομής. Ο Horvitz χρησιμοποιεί συχνά ιστοσελίδες, όπως η Wikipedia και το Flickr, για τη δημιουργία έργων που διερευνούν και αναπτύσσουν περαιτέρω μια προβληματική σε σχέση με την αντιπαράθεση μεταξύ τεχνητών συστημάτων και φυσικών φαινομένων.

Εκθέσεις: Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη), New Museum (Νέα Υόρκη), Brooklyn Museum (Νέα Υόρκη), Public Art Fund (Νέα Υόρκη), Palais de Tokyo (Παρίσι), HangarBicocca (Μιλάνο), Thyssen-Bornemisza Art Contemporary (Βιέννη), Centre for Contemporary ArtsCCA (Γλασκόβη), La CriéeCentre dArt Contemporain (Ρεν).




Η Florence Jung δημιουργεί σκηνοθετημένες εμπειρίες που εξετάζουν έννοιες όπως ο ατομικός περιορισμός, η ενσωμάτωση, η ορατότητα και η προσδοκία. Επινοεί χαρακτήρες και καταστάσεις που γίνονται ένα με την έκθεση στο βαθμό που είναι αδύνατο για κάποιον να διαχωρίσει την πραγματικότητα από την αναπαράστασή της. Η επιτελεστική φύση της καλλιτεχνικής της πρακτικής διερευνά το καθημερινό μέσα από το εφήμερο. Η αφήγηση και ο μύθος διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κατασκευή και ανάμνηση του έργου της, το οποίο εκφράζει το προσωπικό, το άυλο και μεταβλητό δυσχεραίνοντας με αυτόν τον τρόπο οποιαδήποτε απόπειρα καταγραφής και διάδοσης.

Εκθέσεις: Kunsthalle Basel (Βασιλεία), Musée Tinguely (Βασιλεία), Museu Oscar Niemeyer (Κουριτίμπα), 6η Μπιενάλε της Αθήνας, Art Genève (Γενεύη), La Salle de Bains (Λυών), Kunsthalle 3000 (Βιέννη), Centre Culturel Suisse (Παρίσι), EKKM (Ταλίν).



Στέλιος Καλλινίκου, Heron, μέρος της σειράς Flamingo Theatre, 2018
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη.




Στέλιος Καλλινίκου, Variation 13 (Lava walls), μέρος της σειράς Studies in Geology, 2018
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη.


Η φωτογραφική πρακτική του Στέλιου Καλλινίκου (γεν. 1985, Κύπρος) αναπτύσσεται ως μια διερεύνηση των ιδεολογικών πεδίων όπου εδράζονται οι εθνικές και προσωπικές ταυτότητες. Με ένα έντονο ενδιαφέρον στη λειτουργία του βλέμματος ως μια σωματική εμπειρία η οποία καθορίζει τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον κόσμο που μας περιβάλλει, οι εικόνες του αποκαλύπτουν διαφορετικές οπτικές γωνίες που θέτουν υπό αμφισβήτηση την αντίληψή μας, ενώ παράλληλα φέρνουν στο φως τις βαθιά ριζωμένες αφηγήσεις που είναι θαμμένες στο τοπίο. Ο Καλλινίκου είναι συνιδρυτής του ανεξάρτητου καλλιτεχνικού χώρου Θκιό Ππαλιές με έδρα τη Λευκωσία.

Εκθέσεις: Foam Museum (Άμστερνταμ), European Central Bank (Φρανκφούρτη), Μουσείο Μπενάκη (Αθήνα), Athens Photo Festival (Αθήνα), International Photography Festival (Μπράγα), Point Centre for Contemporary Art (Λευκωσία), PARTY Contemporary (Λευκωσία).



Jochen Lempert, Untitled (Blattschneiderameisen), 2016, Φωτογραφία: Oriol Aribau
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη και ProjecteSD, Βαρκελώνη.


O Jochen Lempert (γεν. 1958, Γερμανία) χρησιμοποιεί ως κύριο καλλιτεχνικό μέσο την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Με σπουδές στη βιολογία, το συνεχές ενδιαφέρον του στα φυσικά οικοσυστήματα και στο ανθρωπογενές περιβάλλον αναπτύσσεται στη βάση μιας συχνά συγκριτικής φωτογράφισης ζώων, φυτών και άλλων φαινομένων της φύσης. Μέσα από την αντιπαράθεση των εικόνων επικεντρώνεται στα γνωσιακά συστήματα τα οποία παρουσιάζει ως μια πρόκληση στις υποθέσεις της ανθρωποκεντρικής αντίληψης.

Εκθέσεις: Contemporary Art Museum St. Louis (Σαιντ Λούις), Museum Ludwig (Κολονία), ProjecteSD (Βαρκελώνη), Cincinnati Art Museum (Σινσινάτι), Kunsthaus Wien (Βιέννη), S.M.A.K. (Γάνδη), Hamburger Kunsthalle (Αμβούργο), Bildmuseet (Ούμεο).


Eileen Myles
Φωτογραφία: Shae Detar


Η Άιλιν Μάιλς εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη to 1974 όπου ασχολήθηκε με την ποίηση και τη συγγραφή δίνοντας ταυτόχρονα διαλέξεις και αρθρογραφώντας για την τέχνη. Τοξότης στο ζώδιο, έχει εκδώσει είκοσι βιβλία που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων το «evolution (poems)», «Afterglow (a dog memoir)», μια επανέκδοση του «Cool for You, I Must Be Living Twice/new and selected poems» το 2017 και το «Chelsea Girls». Της έχουν απονεμηθεί τα εξής βραβεία: Guggenheim Fellowship, Andy Warhol/Creative Capital Arts Writers Grant, τέσσερα Lambda Book Awards, Shelley Prize από το PSA και ένα βραβείο ποίησης από το Foundation for Contemporary Arts. Το 2016 διακρίθηκε για την καλλιτεχνική της γραφή με το Creative Capital Grant και το βραβείο Clark Prize. Το 2019 διδάσκει στο NYU και στο Naropa University. Ζει στη Νέα Υόρκη και στη Μάρφα του Τέξας.




Deimantas Narkevicius, Into the Unknown, 2009, στιγμιότυπο λήψης
Ευγενική Παραχώρηση του καλλιτέχνη, gb agency, Παρίσι και Maureen Paley, Λονδίνο.


Ο Deimantas Narkevicius (γεν. 1964, Λιθουανία) –με σπουδές αρχικά στη γλυπτική– χρησιμοποιεί κυρίως το φιλμ και το βίντεο. Η καλλιτεχνική του πρακτική εξετάζει τη σχέση των προσωπικών ιστοριών και αναμνήσεων και της πολιτικής ιστορίας, ειδικότερα με επίκεντρο την πατρίδα του τη Λιθουανία. Τα έργα του συνδυάζουν υλικό από ντοκιμαντέρ με αφηγήσεις, συνεντεύξεις, αναπαραστάσεις γεγονότων και φωτογραφικά ευρήματα υποβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο τα ιστορικά γεγονότα στις αφηγηματικές δομές της διήγησης και του σινεμά. Για τον Narkevi
ius η ίδια η ιστορία αποτελεί το υλικό και τη μεθοδολογία.

Εκθέσεις: 49η Μπιενάλε Βενετίας (Περίπτερο της Λιθουανίας), Centre Pompidou (Παρίσι), Museo Nacional Centro De Arte Reina Sofia (Μαδρίτη), Tate Modern (Λονδίνο), Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη), Stedelijk Museum (Άμστερνταμ), National Gallery of Art (Βίλνιους), Le Magasin (Γκρενόμπλ), Museum of Contemporary Art Zagreb (Ζάγκρεμπ), Van Abbemuseum (Αϊντχόφεν), Secession (Βιέννη).




Vittorio Santoro, Beginning/Conclusion, 2016
Φωτογραφία: Rebecca Fanuele
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη.



Το καλλιτεχνικό έργο του Vittorio Santoro (γεν. 1962, Ελβετία), το οποίο συνήθως αναπτύσσεται με τη μορφή ηχητικών εγκαταστάσεων, γλυπτών και ζωγραφικών έργων, είναι ταυτόχρονα εννοιολογικό και αναφορικό. Η πρακτική του ,που συχνά υιοθετεί λογοτεχνικές φόρμες και αρθρώνεται στη βάση μιας επανάληψης, διερευνά την έννοια της χάραξης του έργου μέσα στο χώρο και το χρόνο αλλά και την υπόσταση του ίδιου του υποκειμένου σαν μια οντολογική επιγραφή εντός του κοινωνικού πεδίου.

Εκθέσεις: Espace Culturel Louis Vuitton (Παρίσι), Fondation Ricard (Παρίσι), Centre Pompidou (Παρίσι), CAPC Musée d’art contemporain (Μπορντώ), Tate Modern, (Λονδίνο), Kunstmuseum Bern (Βέρνη), Contemporary Art Center (Βίλνιους), Irish Museum of Modern Art (Δουβλίνο), Museum of Contemporary Art (Σαγκάη).



Πάκυ Βλασσοπούλου, Practising Pleasure Where Possible, 2018, άποψη της έκθεσης
Geometries, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Φωτογραφία: Δημήτρης Παρθύμος
Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας.


Η καλλιτεχνική πρακτική της Πάκυς Βλασσοπούλου (γεν. 1985, Ελλάδα) αναπτύσσεται στη βάση μιας διαλεκτικής σχέσης ανάμεσα σε τεχνικές της παραδοσιακής γλυπτικής και σε ζητήματα που σχετίζονται με έννοιες όπως ο χώρος, το αντικείμενο, η λειτουργικότητα και η σωματική εμπειρία. Συχνά οι θεματικές της αφορούν στην παραγωγή της γνώσης, την ιστορία και την έννοια του ερειπίου, ενώ στα πιο πρόσφατα έργα της διερευνά την έννοια της φροντίδας και της φιλοξενίας καθώς και τον ρόλο τους στους κλάδους παροχής υπηρεσιών. Η Βλασσοπούλου είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ανεξάρτητου καλλιτεχνικού χώρου 3 137 στην Αθήνα.

Εκθέσεις: Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης–ΕΜΣΤ (Αθήνα), BRDG project (Αμβέρσα), Μουσείο Μπενάκη (Αθήνα), School of the Museum of Fine Arts (Βοστώνη), Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών (Αθήνα), Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.





PHENOMENON

Το PHENOMENON είναι ένα πρόγραμμα για τη σύγχρονη τέχνη που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια στο νησί της Ανάφης και περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών που συμπληρώνεται από ένα δημόσιο πρόγραμμα με διαλέξεις, προβολές, συζητήσεις και ολοκληρώνεται με μια έκθεση και έναν κατάλογο. Διοργανώνεται από τον ομώνυμο οργανισμό, με έδρα την Αθήνα, που ίδρυσε η Συλλογή Kerenidis Pepe. Σύμφωνα με τα Αργοναυτικά του Απολλώνιου Ρόδιου, το νησί πήρε το όνομα Ανάφη επειδή ο Απόλλωνας το εμφάνισε στους Αργοναύτες ως καταφύγιο, χρησιμοποιώντας το βέλος του για να ρίξει πάνω του φως.






ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ

Κατά τη διάρκεια του προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν έργα, αλλά και να συμμετάσχουν ενεργά σε μια σειρά διαλέξεων, ομιλιών, προβολών και περιπάτων, μεταξύ άλλων δράσεων, που σχετίζονται με τη γενικότερη ιδέα του προγράμματος.


ΕΚΘΕΣΗ

Η έκθεση, που φιλοξενείται κατά βάση στο σχολείο της Ανάφης καθώς και σε διάφορους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους λειτουργεί ως ένα ανοιχτό φόρουμ όπου οι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν in situ έργα που προκύπτουν μέσα από την εμπειρία τους στο νησί και τη γενικότερη ιδέα του προγράμματος.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

Φωτογραφικό υλικό καθώς και κείμενα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια του προγράμματος, αποτελούν το σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία μίας έκδοσης - καταλόγου και ταυτόχρονα καλλιτεχνικού αντικειμένου, που επεκτείνει το πρόγραμμα και το συνδέει με την επόμενη διοργάνωση.




Phenomenon returns! 

“Phenomenon3”: Contemporary Art 

Programm, July 1 – 14 in Anafi island.



The Association Phenomenon and the Kerenidis Pepe Collection are pleased to announce the third edition of Phenomenon, the biennial project for contemporary art held in the Aegean island of Anafi, Greece, which will take place between 1-14 July 2019.

Phenomenon 3 will include a residency with a series of performances, lectures, video screenings and other events (1-7 July) and an exhibition in outdoor and indoor spaces throughout the island (opening 6 July, until 14 July).

For its third edition, Phenomenon will investigate the role of art in times of political urgency. After decades of catastrophic economic and social policies, an alternative, more humane future has become unimaginable for many people. In times like this, when authoritarian ideologies prevail, populism thrives, and the other is considered a threat, art has an important role to play.



Deimantas Narkevičius, Into the Unknown, 2009, film still Courtesy the artist, gb agency, Paris and Maureen Paley, London.


Art gives us the possibility to reimagine the world, by deconstructing the normative or the obvious, and by allowing for a proliferation of perspectives and situated knowledges. By questioning singular points of view, art has the potential to create non-hierarchical ways of collective life, to enable other forms of social engagement, and to produce spaces for dialogue and action.

Through art, Phenomenon 3 will be looking for strategies that enable unstable encounters of multidimensional forces that can lead to unexpected alliances and multiple agencies. How can we circumvent systems of violence and domination and reclaim a liveable life for everyone based on mutual respect of difference? Where systemic politics seem to have failed, art offers creative ways of realising the political potential of the affective in strategies of persistence, resistance and subversion.

The function of art is to do more than
tell it like it is; it’s to imagine what’s possible. – Bell Hooks

The 2019 invited participants are:
Eva Barto
Jason Dodge
David Horvitz
Florence Jung
Stelios Kallinikou
Jochen Lempert
Eileen Myles
Deimantas Narkevičius
Vittorio Santoro
Paky Vlassopoulou

For more information, please visit:
@phenomenon_anafi


Press contact: aggelika.mitsiou@gmail.com


Jochen Lempert, Untitled (Cicindela), 2017 Photo: Roberto RuizCourtesy the artist and ProjecteSD, Barcelona.


EVA BARTO
Eva Barto (b. 1987, France) creates ambiguous environments that blur the boundaries between reality and fiction. In her artistic practice, she incorporates familiar objects, which extracted from their original setting obtain a deceptive function that further reinforces a certain kind of uncertainty. With a particular interest in the mechanisms of an exhibition, Barto’s constellations aim to destabilise the existing operative structures of the given contexts, while inserting to the viewing experience the idea of the paradox, thus questioning what is and what appears to be. She was nominated for the 2019 AWARE Outstanding Merit Prize for Women Artists.

Exhibitions: annex14 (Zurich), Fondazione Antonio Ratti (Como), Kadist (Paris), Kunsthal Aarhus, La BF15 (Lyon), Primo Piano (Paris), W139 (Amsterdam), Villa Arson (Paris).

JASON DODGE

Jason Dodge’s (b. 1969, USA) work consists largely of ready-mades or specifically commissioned everyday objects, whose titles give them an added dimension. Interested in the notion of distance and its connection with our ability to see and locate ourselves, his works act as gestures that prompt us to reflect upon the sense we establish between ourselves and our surroundings. In 2012 he founded the publishing press Fivehundred places to issue small poetry monographs further developing his interest in language and poetry.

Exhibitions: 55th Venice Biennale (Lithuanian Pavilion), 30th Sao Paulo Biennial, Museum of Contemporary Art Chicago, Hammer Museum (Los Angeles), MIT Visuals Art Center (Cambridge, MA), Walker Art Center (Minneapolis), The American Academy in Rome, Palais de Tokyo (Paris), Moderna Museet (Stockholm), Witte De With (Rotterdam).



Jochen Lempert, Untitled (Full Spiderweb), 2015-2016 

Photo: Roberto Ruiz

 Courtesy the artist and Projecte SD, Barcelona.



DAVID HORVITZ

David Horvitz’s (b. 1982, USA) artistic practice spans a range of different media including installation, photography, artist books and performances that forge public participation. Interested in the systems of circulation, Horvitz often uses websites such as Wikipedia and Flickr to produce his works that deal with and further address the juxtaposition between man-made systems and natural phenomena.

Exhibitions: The Museum of Modern Art (New York), New Museum (New York), Brooklyn Museum (New York), Public Art Fund (New York), Palais de Tokyo (Paris), HangarBicocca (Milan), Thyssen-Bornemisza Art Contemporary (Vienna), Centre for Contemporary Arts–CCA (Glasgow), La Criée–Centre d’Art Contemporain (Rennes).

FLORENCE JUNG

The works of Florence Jung are scripted experiences that address the concepts of individual restriction, infiltration, and visibility, as well as anticipation. Florence Jung invents characters and situations that seep into exhibitions where no one can unravel reality from its staging. The performative nature of her artistic practice addresses the ephemeral aspect of the ordinary. Narratives and myths play an important role in the construction and remembrance of her work, which express personal, intangible, and transitory narratives, thus challenging any modes of documentation and dissemination.

Exhibitions: Kunsthalle Basel, Musée Tinguely (Basel), Museu Oscar Niemeyer (Curitiba), 6th Athens Biennale, Art Genève, La Salle de Bains (Lyon), Kunsthalle 3000 (Vienna), Centre Culturel Suisse (Paris), EKKM (Tallinn).


Vittorio Santoro, Reasoning Is Faultless (But Wrong Nevertheless), III, 2019Photo: Rebecca FanueleCourtesy the artist and Yvon Lambert, Paris.



STELIOS KALLINIKOU

Stelios Kallinikou’s (b. 1985, Cyprus) photographic practice develops as an investigation in the ideological territories of national and personal identity. With a strong interest in the act of seeing as a bodily experience that defines the way we relate to the world that surrounds us, his imagery reveals alternate standpoints in an effort to question our perception and unearth the deeply rooted narratives that are hidden within the landscape. Kallinikou is the co-founder of Thkio Ppalies, non-profit artist-run space in Nicosia, Cyprus.

Exhibitions: Foam Museum (Amsterdam), European Central Bank (Frankfurt), Benaki Museum (Athens), Athens Photo Festival, International Photography Festival (Braga), Point Centre for Contemporary Art (Nicosia), PARTY Contemporary (Nicosia).

JOCHEN LEMPERT
Jochen Lempert (b. 1958, Germany) has been working with black-and-white photography as his primary medium. Trained as a biologist, his ongoing interest into natural eco-systems and man-made environments develops through an often comparative photography of animals, plants and other natural phenomena. The juxtaposed images question our systems of knowledge and present themselves as a challenge to the anthropocentric assumptions of perception.

Exhibitions: Contemporary Art Museum St. Louis, Museum Ludwig (Cologne), ProjecteSD (Barcelona), Cincinnati Art Museum, Kunsthaus Wien (Vienna), S.M.A.K. (Ghent), Hamburger Kunsthalle (Hamburg), Bildmuseet (Umeå).

EILEEN MYLES

Eileen Myles came to New York from Boston in 1974 to be a poet, subsequently a novelist, public talker and art journalist. A Sagittarius, their twenty books include evolution (poems), Afterglow (a dog memoir), a 2017 re-issue of Cool for You, I Must Be Living Twice/new and selected poems, and Chelsea Girls. Eileen is the recipient of a Guggenheim Fellowship, an Andy Warhol/Creative Capital Arts Writers grant, four Lambda Book Awards, the Shelley Prize from the PSA, and a poetry award from the Foundation for Contemporary Arts. In 2016, Myles received a Creative Capital grant and the Clark Prize for excellence in art writing. In 2019 they'll be teaching at NYU and Naropa University and they live in New York and Marfa, TX.
DEIMANTAS NARKEVICIUS
Deimantas Narkevičius (b. 1964, Lithuania), originally trained as a sculptor, has mainly been working with film and video. In his artistic practice Narkevičius examines the relationship of personal memories to political histories, particularly those of his native Lithuania. Employing documentary footage, voice-overs, interviews, re-enactments and found photographs, his films submit historical events to the narrative structures of storytelling and cinema. For the artist, history itself has become both material and methodology.

Exhibitions: 49th Venice Biennale (Lithuanian Pavilion), Centre Pompidou (Paris), Museo Nacional Centro De Arte Reina Sofia (Madrid), Tate Modern (London), Museum of Modern Art (New York), Stedelijk Museum (Amsterdam), National Gallery of Art (Vilnius), Le Magasin (Grenoble), Museum of Contemporary Art Zagreb, Van Abbemuseum (Eindhoven), Secession (Vienna).

VITTORIO SANTORO
Developing a work that is both conceptual and referential, Vittorio Santoro's (b. 1962, Switzerland) artistic practice takes the form of sound installations, sculptures or drawings. Articulated around repetition and literary forms, his body of work questions as much the inscription of the work in space and in time as the ontological inscription of the individual within the social space.

Exhibitions: Espace Culturel Louis Vuitton (Paris), Fondation Ricard (Paris), Centre Pompidou (Paris), CAPC Musée d’art contemporain (Bordeaux), Tate Modern, (London), Kunstmuseum Bern, Contemporary Art Center (Vilnius), Irish Museum of Modern Art (Dublin), Museum of Contemporary Art (Shanghai).

PAKY VLASSOPOULOU
Paky Vlassopoulou’s (b. 1985, Greece) work is informed by the dialectics of traditional sculpture making in relation to spatial issues, objecthood, functionality and bodily experiences. From time to time, she is concerned with thematics that deal with knowledge production, history, ruins, and lately with issues revolving around the service providing industries by questioning the role of care and hospitality. She is one of the co-founding members of 3 137 artist-run space in Athens.

Exhibitions: EMST National Museum of Contemporary Art (Athens), BRDG project (Antwerp), Benaki Museum (Athens), School of the Museum of Fine Arts (Boston), American School of Classical Studies (Athens), Thessaloniki International Film Festival.

ABOUT PHENOMENON
Phenomenon is a biennial project for contemporary art held in the Aegean island of Anafi, Greece, that includes a residency with performances, lectures, video screenings and other events, as well as an exhibition throughout the island. It is organized by the Association Phenomenon and the Collection Kerenidis Pepe. According to Apollonius Rhodius’ “Argonautica”, the island was named Anafi because Apollo made it appear to the Argonauts as a shelter in a dark night, using his bow to shed light (Aνάφη is derived from ανέφηνεν, "appeared”, the same root as phenomenon).

THE RESIDENCY
During the residency, the artists conceive and produce in situ works that become part of the exhibition. In addition, the artists and the other invitees animate a series of lectures, round tables, projections, walks, or other activities related to the project’s concept.

THE EXHIBITION
The exhibition is hosted in the school, a two-storey neo-classical style building in Chora and in other outdoors places. It works as an open forum for the artists to propose and produce works in relation to the island and the concept of the project.

THE PUBLICATION
The documentation of the residency events and the exhibition become the starting point for the creation of a publication, at once catalogue and artistic object, which extends the project’s existence and connects it to the following edition.




Το φαινόμενο επιστρέφει. “PHENOMENON 3”: Πρόγραμμα σύγχρονης Τέχνης, 1 – 14 Ιουλίου στην Ανάφη. Reviewed by itsonlyarts on Ιουνίου 11, 2019 Rating: 5
All Rights Reserved by It 's Only Arts © 2015 - 2018
Powered By Blogger, Designed by Sweetheme

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

It 's Only Arts.com. Από το Blogger.